Obojętność versus desperacja


wtorek 15/05/2018
2

Przyznam się od razu na wstępie, że należę do grupy nadwrażliwców, którym robi się słabo na widok krwi i mdleją przy każdym boleśniejszym urazie. Wszelkie próby hartowania charakteru kończyły się w moim wypadku marnie np. wizyta  podczas studiów na wydziale  prawa w prosektorium. Gdy zaczęto ciąć żebra musiałam salwować się ucieczką na świeże powietrze. Najdramatyczniejszym jednak wydarzeniem była przed laty moja wizyta z kamerą TV w Domu Opieki dla Dzieci Upośledzonych w Ryżkach. Faktem jest, że był to okres PRL-u, gdy już nic nie można było kupić, a lada moment miał zacząć się stan wojenny. Sceny, których byłam tam świadkiem przypominały mi te, które później pokazywano nam z Rumunii. Dzieci jadły siedząc na podłodze, a na moje pytanie dlaczego, pani  dyrektor odpowiadała: – bo one i tak wszystkie meble poniszczą… Do tej mizerii należy dodać jeszcze okropny smród wynikający nie tylko z braku w tym czasie środków czystości.

Po powrocie ze zdjęć przez parę dni nie mogłam nic jeść, a ubranie które  miałam wtedy na sobie wyrzuciłam do śmietnika. Wszyscy oglądający ten film na tzw. kolaudacji w TV  płakali. I nigdy nie został wyemitowany, bo jak usłyszałam: „pewnych rzeczy w Telewizji się nie pokazuje”.

Po tym doświadczeniu postanowiłam, że już nigdy nie będę robić i oglądać rzeczy, które są ponad moje siły i wytrzymałość psychiczną.

W sobotę 6 maja poszłam jednak pod Sejm, aby poprzeć protest rodziców i ich niepełnosprawnych dzieci domagających się na korytarzach sejmowych już od kilkunastu dni podwyżki świadczeń socjalnych. Rząd po wielu dniach się „ugiął’ i obiecał podwyżkę „aż” o 132 zł, a później dodał do tego pakiet usług rehabilitacyjnych w wysokości 520 zł. Do czasu kiedy piszę ten felieton trwa sytuacja  patowa, bo rodzice domagają się 500 zł wypłacanych w gotówce. I kiedy tak maszerowałam wokół Sejmu, a potem stałam tam, przyglądałam się tym nieszczęśnikom. Ludzie z wyraźną chorobą Downa na twarzy, ktoś inny kiwał się bezustannie do przodu, inny wymachiwał rękami. Obok mnie siedzący na murku chłopak co chwila wydawał z siebie ostre, nieartykułowane dźwięki. Inny, przemawiający do zebranych przez mikrofon prosił, aby nie klaskać – cierpi na autyzm i takie dźwięki odbiera jako nieznośny hałas. Prosił, aby aplauz wyrażać gestami wkręcania żarówki.

Wróciłam  do domu i dopiero następnego dnia zaczęło mnie boleć serce. Nie w przenośni bynajmniej i już zaczęłam nawet myśleć czy nie wezwać Pogotowia Ratunkowego, bo może to zawał. A może to przesunięta w czasie reakcja mojego organizmu na to co widziałam wczoraj? – pomyślałam. Przetrzymałam to i miałam rację, jak widać.

Jeżeli zatem mnie można postawić na krańcu bieguna ze znakiem plus, to na drugim końcu ze znakiem minus można postawić wielu polityków PiS.

Znalazłby się tam obecny szef gabinetu politycznego  prezesa RM – M. Suski, który parę dni temu powiedział, że tak, tak, rząd tym zajmie się, a przyciskany do odpowiedzi: kiedy, wystękał, że za parę miesięcy. A poza tym te panie chcą pieniędzy, aby iść do kina i teatru. Poseł J. Żalek zaś stwierdził, że opiekunom nie można dać gotówki, bo protestujący traktują swoje dzieci „jak żywe tarcze”. Dodał także, że mogą się zdarzyć zwyrodniali rodzice, którzy wydadzą te pieniądze na własne potrzeby. Bardziej ostra była posłanka B. Krynicka, która oznajmiła, że znalazłaby paragraf na tych rodziców, którzy przetrzymują swoje dzieci w Sejmie w takich niegodnych warunkach. Jeszcze mniej się patyczkował poseł S. Pięta,  który powiedział, że najlepiej wezwać Straż Marszałkowską i usunąć tych ludzi z Sejmu.

Będąc w końcu lat 70-tych pierwszy raz w Kopenhadze zadałam swojemu wujowi głupie pytanie: – Dlaczego w Danii jest tyle kalek? Tak Ci się tylko wydaje – powiedział wuj – bo ludzie na wózkach mogą dotrzeć tu wszędzie. Wszystko jest dla nich dostosowane, z szerokością wind włącznie i dlatego widzisz ich na chodnikach, w kawiarniach i sklepach.

Kiedy i czym zakończy się ten protest? Kto wygra? Zdesperowani czy obojętni i uparci? Nie wiem.


Komentarze 2 Dodaj komentarz

 
  1. Widzę ze Szanownej Pani zbiera się na wymioty na sam widok kalek na wózkach które wydają nieartykułowane dźwięki i boją się hałasu. I po co było stać pod Sejmem i oglądać takie odrażające widoki?

       Odpowiedz
    0
    1

Odpowiedz na „WłodzimierzAnuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.


3 × cztery =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Moje najnowsze wpisy

 

Trochę baśni na co dzień

wtorek 22/05/2018
0

Dawno nie wyjeżdżałam gdzieś dalej poza Warszawę. Miło jest podróżować w maju. Słońce świeci, złoci się rzepak, ptaszki śpiewają… Tymczasem w Warszawie ciągle trwa oblężenie…


Oświecony minister

środa 09/05/2018
0

W długi, majowy weekend odrabiałam zaległości w lekturze. Czytając powieść „Pejzaż w kolorze sepii” napisaną przez  ubiegłorocznego noblistę Kazuo Ishiguro (Japończyka zamieszkałego na Wyspach Brytyjskich) …


Nie ten target

wtorek 01/05/2018
0

Niedawno usiadłyśmy we trzy przy kawiarnianym stoliku zmęczone zakupami: moja starsza koleżanka, moja córka i ja. - Wiecie co? – zaczęła moja znajoma mieszając energicznie…


Zgrzebna Polska

wtorek 24/04/2018
0

Proszę Państwa! Podobno my Polacy jesteśmy narodem mało ufnym. Tak twierdzi przynajmniej prof. M. Marody. Taki wniosek bowiem wypływa z socjologicznych badań poczynionych niedawno temu.…


Gra na wielu fortepianach

wtorek 17/04/2018
0

Mam  pełną świadomość, że tym razem zabieram się za nie swój temat. Sprawy wojska i obronności raczej omijałam wielkim łukiem nie  tylko dlatego że „słabą…


Pomnik

wtorek 10/04/2018
2

We wtorek 10 kwietnia po 96 marszach po Krakowskim Przedmieściu Jarosław Kaczyński nareszcie dojdzie, ale nie do prawdy, ale do stóp pomnika ofiar katastrofy samolotowej…


Jak w garncu

wtorek 03/04/2018
0

Ten felieton będą czytać państwo już po Świętach dość chłodnych i deszczowych. Pamiętam ciepłą Wielkanoc, gdy śniadanie jedliśmy na tarasie,  a nasz pies który specjalnie…


Idę na marsz

wtorek 27/03/2018
1

Właśnie przed chwilą zakończyłam przeszukiwanie najdalszych kątów swoich szaf w poszukiwaniu ciuchów w czarnym kolorze. W czarnym jak wiadomo dobrze wyglądają tylko młode blondynki. Znalazłam…


Nadmuchiwanie żaby

wtorek 20/03/2018
16

Gdybyśmy dajmy na to chcieli zabawić się w dziecinnie prostą zabawę typu zgaduj - zgadula i na podstawie wymienionej rzeczy nazwać kraj jaki mamy na…


Przedwiośnie

wtorek 13/03/2018
0

Przedwiośnie,  co tu dużo mówić, to najpaskudniejsza pora roku. Topniejący śnieg obnaża ziemię  i odsłania stare liście, gnijące resztki roślin, plastikowe i nie tylko śmieci.…