Nie żądajmy drzewka!


poniedziałek 12/02/2018
0

Miałam nic nie pisać o Żydach. Nie jest to bowiem temat, na którym się znam, nie czytam naukowych opracowań i wiem na ich temat niemal tyle co przeciętny Polak. W świetle antysemickiej histerii, która opanowała część Polaków, zwłaszcza teraz po podpisaniu przez prezydenta nieszczęsnej ustawy o IPN-ie, postanowiłam jednak napisać parę słów, które będą tylko i wyłącznie opisem moich subiektywnych doświadczeń.

 Zacznę od tego, że urodziłam się chyba na wyspie szczęśliwej, bo nigdy w moim rodzinnym domu nie usłyszałam słowa „Żyd”. Raz tylko moja mama mimochodem wspomniała, że uczyła się haftu richelieu u Żydówki. I to wszystko. Nigdy nic. Ani dobrze, ani źle… A ja uczyłam się w szkole, że podczas II wojny światowej zginęło 5 mln Polaków. Mam teorię, że im człowiek głupszy, tym szczęśliwszy. W chwili wybuchu wojny moja mama miała 18 lat. Ojciec 21. Nikt im endeckiego jadu w dzieciństwie nie sączył do ucha. A w Toruniu, w którym mieszkali, raptem było w 1939 r. 857 Żydów, których już do dnia  17 XI 1939 ! co do jednego (jak teraz czytam) wywieziono z miasta, głównie do Łodzi. Nie wiem czy wtedy mój ojciec  zajęty ślubem, urodzeniem się dziecka, wywózką do Reichu na roboty do bauera, a potem zsyłką do łagru przez Rosjan wiedział  i miał świadomość jak kończył się ich los? Ja zatem nic nie słyszałam o wydawaniu Żydów, a słowo szmalcownik nie istniało w moim słowniku.

Ten błogostan zakłócił mi dopiero Władysław Gomułka w 1968 roku, który z pianą na ustach wykrzykiwał z mównicy o syjonistycznym spisku. Co miał wspólnego z tym spiskiem drugi mąż mojej ciotki, szanowany lekarz-dentysta? Okazało się, o czym nie wiedziałam, że ma żydowskie korzenie,  w związku z czym zakwestionowano jego dyplom lekarski, który otrzymał we Wiedniu i zakazano uprawiania zawodu. Urażony do żywego wuj postanowił opuścić kraj i pojechać do tegoż Wiednia (rozwiódłszy się z żoną, aby jej nie robić kłopotu w Polsce). I tak w kilka osób żegnaliśmy go na słynnym już Dworcu Gdańskim. Po niedługim czasie wuj ochłonąwszy ze złości postanowił do Polski wrócić. Wylądował nawet w Warszawie na Okęciu. Dalej – stop! Nie wpuszczono go. To był paszport ważny tylko w jedną stronę. Za jakiś czas dowiedzieliśmy się, że jest w Kopenhadze. Rząd duński przyszedł jemu i innym z pomocą. Z mojego horyzontu zginęło wtedy wielu zacnych i mądrych ludzi nie tylko z Radia i Telewizji. Nie jechali do Izraela. Wychowani od pokoleń w innym klimacie, temperaturze, otoczeniu, zeuropeizowani, byli kompletnie nieprzystosowani do życia w kraju odległych praprzodków. W 1979 r. wuja odwiedziliśmy. Niestety, nie nostryfikował dyplomu jak początkowo zamierzał ze względu na podeszły już wiek i kłopoty z nauką języka duńskiego. Z punktu widzenia polskiego rencisty nawet nie miał źle. Dostał 2 pokojowe mieszkanie, darmowy telefon i bilety na przejazdy w godzinach przedpołudniowych, co tydzień przychodziła sprzątaczka, aby zrobić mu porządki. Traktował ją niezwykle uprzejmie i wypijał z nią potem kawę. Co więcej, dzięki grantom spędzał co roku wakacje poza sezonem na Teneryfie, skąd przysyłał nam kartki. To wszystko jednak nie było w stanie osłodzić mu zżerającej go nostalgii za Polską. Gdy tylko w latach 80-tych polityka zelżała, powrócił do kraju i umarł w domu córki.

Dwa lata temu wiedziona ciekawością wybrałam się wraz z grupą dziennikarzy do Izraela i Palestyny. Nie powiem, aby mi się podobało to, co tam zobaczyłam. Pisałam już o tym, a mam tutaj na myśli stosunek Izraela do Palestyńczyków. Rozumiem jednak ich żal do świata, w tym i do Polaków za to co było. I nie strójmy wszystkich Polaków nimbem świętych, nie żądajmy „drzewka dla Polski”, nie ukrywajmy  prawdy! Wskażmy  niegodziwców! Kiedyś Polacy słynęli z odwagi…


Komentarze Dodaj komentarz

 

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.


pięć × = 30

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Moje najnowsze wpisy

 

Śpijmy spokojnie

wtorek 16/10/2018
0

Niebawem wybory. Trudno od nich uciec. Strach wyjść z domu nawet do śmietnika, bo już dopada człowieka kurier na rowerze z ulotką. Nie można wychylić…


Czy artyście wolno więcej

wtorek 09/10/2018
0

Jakiś czas temu pisałam o filmie poświęconemu ikonie kina czyli Jean Luc Godardowi, w którym jego autor  obszedł się ze swoim bohaterem dość ostro pokazując…


Biały miś

wtorek 02/10/2018
0

Aby odpocząć od  przedwyborczej atmosfery, gdzie zrobiło się już bardzo gorąco a drwa rąbie się tak ostro, że wióry lecą  już we wszystkie  strony, chcę…


Jak poczuć się lepiej

wtorek 25/09/2018
0

Nie wiem jak Państwo, ale mnie wielokrotnie zdarzało się wściekać, że urodziłam się i mieszkam w Polsce. Głównym powodem mojej frustracji były w takich momentach…


Europa new

wtorek 18/09/2018
0

Parę dni temu prezydent Duda stojąc na tle kolorowych pań z miejscowego zespołu folklorystycznego oraz pięknie odrestaurowanego za unijne pieniądze leżajskiego Dworu Starościńskiego z właściwą…


Czego uczą reformy

wtorek 11/09/2018
0

Zaczął się rok szkolny a z nim  jęki rodziców: a to, że tornister za ciężki, a to, że lekcje trwają za długo, a to, że…


Aniołów brak

wtorek 04/09/2018
0

Coraz więcej ludzi znika mojego życia – takich,  których nie znałam, ale podziwiałam, albo też znanych mi i bliskich. Zniknęli mężczyźni, w których podkochiwałam się…


Bareja i inni

wtorek 28/08/2018
0

Tak się jakoś złożyło, że w tym roku zetknęłam się z ludźmi i miejscami które dla niektórych są święte, a raczej jak się teraz mawia…


Francuszczyzna

wtorek 21/08/2018
0

Tak się w moim życiu składa, że łazi za mną francuszczyzna, Przy tym chcę wyjaśnić, że pod słowem „łazi” nie rozumiem namolnej natarczywości, bo odbywa…


Nawet w upał

wtorek 14/08/2018
0

Upały latoś takie, że człowiek rusza się jak mucha w smole i przestaje się dziwić południowym nacjom, że leniwe i nic tylko by pod palmą…