Nie żądajmy drzewka!


poniedziałek 12/02/2018
3

Miałam nic nie pisać o Żydach. Nie jest to bowiem temat, na którym się znam, nie czytam naukowych opracowań i wiem na ich temat niemal tyle co przeciętny Polak. W świetle antysemickiej histerii, która opanowała część Polaków, zwłaszcza teraz po podpisaniu przez prezydenta nieszczęsnej ustawy o IPN-ie, postanowiłam jednak napisać parę słów, które będą tylko i wyłącznie opisem moich subiektywnych doświadczeń.

 Zacznę od tego, że urodziłam się chyba na wyspie szczęśliwej, bo nigdy w moim rodzinnym domu nie usłyszałam słowa „Żyd”. Raz tylko moja mama mimochodem wspomniała, że uczyła się haftu richelieu u Żydówki. I to wszystko. Nigdy nic. Ani dobrze, ani źle… A ja uczyłam się w szkole, że podczas II wojny światowej zginęło 5 mln Polaków. Mam teorię, że im człowiek głupszy, tym szczęśliwszy. W chwili wybuchu wojny moja mama miała 18 lat. Ojciec 21. Nikt im endeckiego jadu w dzieciństwie nie sączył do ucha. A w Toruniu, w którym mieszkali, raptem było w 1939 r. 857 Żydów, których już do dnia  17 XI 1939 ! co do jednego (jak teraz czytam) wywieziono z miasta, głównie do Łodzi. Nie wiem czy wtedy mój ojciec  zajęty ślubem, urodzeniem się dziecka, wywózką do Reichu na roboty do bauera, a potem zsyłką do łagru przez Rosjan wiedział  i miał świadomość jak kończył się ich los? Ja zatem nic nie słyszałam o wydawaniu Żydów, a słowo szmalcownik nie istniało w moim słowniku.

Ten błogostan zakłócił mi dopiero Władysław Gomułka w 1968 roku, który z pianą na ustach wykrzykiwał z mównicy o syjonistycznym spisku. Co miał wspólnego z tym spiskiem drugi mąż mojej ciotki, szanowany lekarz-dentysta? Okazało się, o czym nie wiedziałam, że ma żydowskie korzenie,  w związku z czym zakwestionowano jego dyplom lekarski, który otrzymał we Wiedniu i zakazano uprawiania zawodu. Urażony do żywego wuj postanowił opuścić kraj i pojechać do tegoż Wiednia (rozwiódłszy się z żoną, aby jej nie robić kłopotu w Polsce). I tak w kilka osób żegnaliśmy go na słynnym już Dworcu Gdańskim. Po niedługim czasie wuj ochłonąwszy ze złości postanowił do Polski wrócić. Wylądował nawet w Warszawie na Okęciu. Dalej – stop! Nie wpuszczono go. To był paszport ważny tylko w jedną stronę. Za jakiś czas dowiedzieliśmy się, że jest w Kopenhadze. Rząd duński przyszedł jemu i innym z pomocą. Z mojego horyzontu zginęło wtedy wielu zacnych i mądrych ludzi nie tylko z Radia i Telewizji. Nie jechali do Izraela. Wychowani od pokoleń w innym klimacie, temperaturze, otoczeniu, zeuropeizowani, byli kompletnie nieprzystosowani do życia w kraju odległych praprzodków. W 1979 r. wuja odwiedziliśmy. Niestety, nie nostryfikował dyplomu jak początkowo zamierzał ze względu na podeszły już wiek i kłopoty z nauką języka duńskiego. Z punktu widzenia polskiego rencisty nawet nie miał źle. Dostał 2 pokojowe mieszkanie, darmowy telefon i bilety na przejazdy w godzinach przedpołudniowych, co tydzień przychodziła sprzątaczka, aby zrobić mu porządki. Traktował ją niezwykle uprzejmie i wypijał z nią potem kawę. Co więcej, dzięki grantom spędzał co roku wakacje poza sezonem na Teneryfie, skąd przysyłał nam kartki. To wszystko jednak nie było w stanie osłodzić mu zżerającej go nostalgii za Polską. Gdy tylko w latach 80-tych polityka zelżała, powrócił do kraju i umarł w domu córki.

Dwa lata temu wiedziona ciekawością wybrałam się wraz z grupą dziennikarzy do Izraela i Palestyny. Nie powiem, aby mi się podobało to, co tam zobaczyłam. Pisałam już o tym, a mam tutaj na myśli stosunek Izraela do Palestyńczyków. Rozumiem jednak ich żal do świata, w tym i do Polaków za to co było. I nie strójmy wszystkich Polaków nimbem świętych, nie żądajmy „drzewka dla Polski”, nie ukrywajmy  prawdy! Wskażmy  niegodziwców! Kiedyś Polacy słynęli z odwagi…


Komentarze 3 Dodaj komentarz

 

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.


4 × trzy =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Moje najnowsze wpisy

 

Żona dla księdza

wtorek 21/05/2019
0

Jeżeli mam jakich stałych czytelników, to powinni oni zauważyć, że nigdy do tej pory nie poruszałam w swoich felietonach spraw  kościoła, ani religii. Niech każdy…


Kochajmy się

wtorek 14/05/2019
0

Każdy maturzysta wie, że tak właśnie brzmiał tytuł ostatniej księgi obowiązkowej lektury każdego Polaka czyli “Pana Tadeusza”. Tymczasem obecny dyskurs polityczny i nie tylko obraca…


Co mnie to obchodzi

wtorek 07/05/2019
0

Wybory do Europarlamentu coraz bliżej. Niektórzy dostają już nerwowej gorączki, ale większości, mówiąc językiem kolokwialnym, zwisa to i powiewa. Zwłaszcza my – Polacy chodzimy na…


Kiełbasa nie dla każdego

piątek 26/04/2019
1

No, to doczekaliśmy się w Polsce niezłego bałaganu, którego przynajmniej ja nie pamiętam od przełomowego roku 1989. Dzieci nie chodzą już ponad pół miesiąca do…


Potęga tradycji

sobota 20/04/2019
2

Wielki Tydzień przyniósł nam w tym roku wydarzenia takie, których można było się spodziewać, a mam tu na myśli strajk nauczycieli, ale też kompletnie nieoczekiwane…


Duma, narodowa duma

wtorek 16/04/2019
3

krzyczą na swoich wiecach i marszach Wszechpolacy. Tymczasem moje poczucie dumy narodowej coraz bardziej blednie. A zbladło ono nie tylko po książce Małgorzaty Szejnert “Wyspa…


Pies z Flandrii

wtorek 09/04/2019
3

Podróże kształcą jak wiadomo. Zmuszają nas też do porównań. Otóż będąc w Belgii, a konkretnie w Antwerpii stanęliśmy na niedużym placu przed Katedrą Najświętszej Marii…


Nasz europejski dom

środa 03/04/2019
3

Jeśli ktoś czyta moje felietony, to wcześniej już dowiedział się, że ostatnio byłam w Belgii. Podobno, kiedy urodzi się mały Belg dostaje od razu w prezencie…


Jadąc do Brukseli

wtorek 26/03/2019
2

Wybory do Europarlamentu tuż, tuż pomyślałam więc, że warto by i ten parlament i stolicę Europy – Brukselę obejrzeć z bliska. Tym bardziej, że nadarzyła…


Felieton o ..... Maryni

niedziela 17/03/2019
0

Na początku lat siedemdziesiątych Wojciech Młynarski napisał, a Kabaret “Dudek” śpiewał piosenkę : “O ….. Maryni”. Zaczynała się tak: Swą ekspansją kulturową kapitalizm Niejednego już…