Państwo Islamskie – feminizm i pokój


poniedziałek 30/11/2015
1

Wyszedł właśnie 12, świąteczny można powiedzieć, numer oficjalnego organu prasowego Państwa Islamskiego, Dabiq. Kredowy papier, nienaganny lojałt, wersje elektroniczne. Dabiq to w rzeczywistości wioska niedaleko Aleppo, w której nic szczególnego się nie dzieje, ale w eschatologii PI odgrywa tę samą rolę, co wieś Har Magedon w eschatologii Apokalipsy św. Jana, jako miejsce ostatecznego, epickiego starcia wiernych z niewiernymi. Gdyby Dabiq wychodził w Stanach, nazywałby się więc Armageddon, niczym film z Brucem Willisem.

Mimo mało zachęcającego tytułu, pismo jest całkiem ciekawe. Sporo chwalenia się udanymi zamachami, na rosyjski samolot w Egipcie, na Bataclan w Paryżu itp., z wieloprzymiotnikowym podkreślaniem rycerskości dzielnych zamachowców. Jest też duży artykuł ze zdjęciami z Bangladeszu, gdzie „rycerze dżihadu” odnoszą podobno spektakularne sukcesy. Wśród tych męskich doniesień, uwagę przyciąga propaganda feministyczna, co jest znakiem, że pewne sprawy idą jednak do przodu.

Na czterech kolumnach pismo przekonuje „siostry”, że nie powinny sobie nawzajem niczego zazdrościć, ani czynić drobnych złośliwości, tylko wprost przeciwnie, powinny pójść drogą solidarności płciowej, współpracy i zrozumienia. Idea postulowanego kobiecego „trzymania się razem” jest określona jako radosna, duchowa, pozwalająca pokonać trudności dnia codziennego i poprawić kondycję kobiet w ogóle. Jest to ważne w konkretnym kontekście obyczajowym: nie wszystkie niewiasty – niestety – doceniają prawo do bycia drugą, trzecią, czy czwartą żoną. Pojawiają się miejscami kaprysy, wojenki wewnątrz-kobiece, kwasy rodzinne. Odpowiedzią na to winien być właśnie feminizm, wzajemne zrozumienie kobiet, gdyż mężczyźni, zajęci wojną i pracą, nie zawsze mają czas, by regulować te problemy.

Prawdziwym przebojem w najnowszym Dabiqu jest jednak przegląd prasy międzynarodowej, prowadzony przez brytyjskiego dziennikarza telewizyjnego Johna Cantlie, porwanego przez PI trzy lata temu i pracującego odtąd w tamtejszych mediach. Pierwszy raz czarno na białym potwierdza, że PI nie odrzuciłoby propozycji pokojowych ze strony NATO i samo jest skłonne popierać ten pomysł. Sprawa międzynarodowego uznania PI krąży po europejskich kancelariach już dobre pół roku, w końcu PI niczym specjalnym nie różni się od Arabii Saudyjskiej, państwa islamskiego, które jest naszym sojusznikiem. Turecki prezydent Erdogan rozmawiał w tej sprawie z kanclerz Merkel w październiku, gdy przyjechała do niego prosić o przyhamowanie napływu uchodźców. Odpowiedział, że da się to załatwić, jeśli dostanie dużo pieniędzy i ruszą dawno przerwane negocjacje w sprawie przyjęcia Turcji do UE.

Merkel po powrocie do kraju od razu zaczęła od propozycji wznowienia tychże rozmów unijnych, ale nikt jej nie wierzył, że nie żartuje, aż do przedwczoraj, kiedy oficjalnie potwierdzono wznowienie procesu przyjmowania Turcji – pierwsze negocjacje na temat tzw. rozdziału 17 już w grudniu. Ale kwestię uznania PI przemilczała. Wtedy najbliższy współpracownik Erdogana, szef jego tajnych służb i nieoficjalny, dyplomatyczny łącznik NATO z PI, dał nieoczekiwany wywiad dla tureckiej agencji prasowej, w której przekonywał, że PI to przykład pozytywnej rewolucji islamskiej, z którą należy się pogodzić, otworzyć na początek normalny konsulat w Stambule i zawrzeć deal – pokój w zamian za powstrzymanie się PI od zamachów za granicą. I wtedy PI, niczym Arabia Saudyjska i Katar, też w końcu dyktatury wahhabickie, może być nawet cenionym partnerem.

Do tego wszystkiego pije John Cantlie w ostatnim Dabiqu. Sprawa ma, póki co, małe szanse powodzenia, bo koalicją anty-PI rządzą Amerykanie, a ich eksperci w czasie, gdy powstawała koalicja, cieszyli się, że wojna może potrwać „nawet 30 lat”, albo i dłużej. W końcu wszyscy, co do jednego, regionalni sojusznicy Ameryki są zadowoleni z istnienia dżihadystów w Syrii i Iraku, choć nie wszyscy z tych samych powodów. Korzyści są w każdym razie polityczne i gospodarcze, a z tego nie da się tak łatwo zrezygnować.

Ciekawostką ostatniego Dabiqa jest dość ostra krytyka Frontu Al-Nosra, czyli syryjskiej Al-Kaidy. Stosunki PI z AK są sinusoidalne, raz współpracują (jak w czasie zamachu na Charlie Hebdo), raz szarpią się za brody, na tle podziału saudyjsko-katarskich darów, szczególnie broni i złota. To się już robi anegdotyczne, tym bardziej, że syryjska Al-Kaida oficjalnie, całym sercem poparła ostatnie działania PI w Paryżu, wysyłała wyrazy szacunku itd.

Jest jeszcze dużo o sytuacji w Jemenie, gdzie Arabia Saudyjska popiera raczej Al-Kaidę, niż PI, o słabej – niestety – pracy alkajdowców w Afganistanie, Pakistanie i Libii. Ponadto pismo oferuje lekturę różnych wersetów Koranu, w tym tych wychwalających pokój. Jednym słowem – sielanka, feminizm oraz pisendlow.

 


Komentarze 1 Dodaj komentarz

 
  1. Warto ten cytat przypominać do znudzenia poprawnym europejczykom.
    „Istnieją znaki,że Allah udzieli wielkiego zwycięstwa islamowi w Europie. Bez mieczy,bez karabinów,bez podbojów. Niepotrzebni są nam terroryści,nie potrzebni samobójcy. 50 milionów muzułmanów przekształci Europę w muzułmański kontynent w ciągu kilku dziesięcioleci.” – Mu’ammar al-Kaddafi w wywiadzie dla telewizji Al-Dżazira w 2006 rok .

       Odpowiedz
    5
    2

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.


× 9 = sześćdziesiąt trzy

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Moje najnowsze wpisy

 

Trump, Obama i widzenie członka

czwartek 10/11/2016
0

Trump wygrał. Nie mogę pozbyć się skojarzenia z pytaniem, zawartym w pracy Petera Fussa, wystawionej we Wrocławiu w 2008 r. Oto padła odpowiedź. To Trump…


Sekrety dżungli, czyli historia plastiku i NATO

niedziela 30/10/2016
2

Dlaczego siedzenia w autobusach pokryto grubym plastikiem, na czas podróży migrantów z likwidowanej „dżungli” w Calais? Zdjęcia pasażerów na tych plastikach wywołały pewną konsternację, nawet…


Dabiq nr 15. Pozdrowienia z Państwa Islamskiego

wtorek 02/08/2016
0

Jest nowy numer Dabiqa. Oficjalny periodyk Państwa Islamskiego (PI), z hasłem „Break the cross!” na okładce, bierze na celownik chrześcijan („krzyżowców”). Atakuje papieża Franciszka. Zdarzyło…


Francuzi na Bliskim Wschodzie, czyli która armia jest najmniejsza?

czwartek 19/11/2015
0

Paru moich znajomych zainteresowało to, co mówiłem w radio po zamachach w Paryżu, więc rozwinę tu odrobinę ten temat, żeby było jasne. Francuzi walczą w…


Komunikat Państwa Islamskiego

sobota 14/11/2015
2

Oto tłumaczenie dzisiejszego oficjalnego komunikatu PI w sprawie paryskich zamachów. Dowiadujemy się ostatnio często (rosyjski samolot, zamachy w Ankarze i w Bejrucie), że PI do…


Al-Fatiha, czyli żegnaj Ojcze nasz?

sobota 03/10/2015
0

„To jak my teraz będziemy się modlić?” – zapytała ni to mnie, ni to siebie, starsza pani siedząca przy kasie w moim osiedlowym supermarkecie. Patrzyła…


Zabijanie w Biblii i Koranie

poniedziałek 23/03/2015
16

Przyprowadźcie tutaj moich wrogów, którzy nie chcieli, abym nad nimi panował, i pozabijajcie ich w mojej obecności. Jezus Chrystus (Łk 19, 27) We wszystkich pismach…


Oscar dla służącej

poniedziałek 23/02/2015
0

Rok 1940, wojna w Europie, niemiecki i amerykański rasizm w fazach triumfu. Ale tak jak Hitler - nieco wcześniej, w 1936 - dekorował medalem olimpijskim…


Dziesięciu Murzynków Al-Kaidy

środa 18/02/2015
0

Napad na kopenhaską imprezę z udziałem szwedzkiego artysty-rysownika Larsa Vilksa, który przedstawia Mahometa jako psa, znowu kieruje uwagę na problem niejednoznaczności dowcipu w ujęciu Al-Kaidy.…


Houellebecq: Islam jako ratunek

środa 04/02/2015
2

Kiedy rozmawiająca z bohaterem 20-latka w mini „rozchyla lekko białe uda”, jesteśmy od razu w świecie Houellebecqa. Oto nasz stary znajomy, to wręcz uspokajające. Jego…