O sanacji Państwa będzie tera…


sobota 09/09/2017
0

Kto mnie czyta, ten wie, co ja sobie wyobrażam, kiedy mówię „PAŃSTWO”. Więc w skrócie: Państwo to Urzędy, Organy, Służby i Legislatura, które „we czwórkę” zarządzają Prerogatywami, Immunitetami oraz Regaliami (te ostatnie – to dobra „obowiązkowo i niezbywalnie wspólne”, na przykład infrastruktura krytyczna, grunty, wody, kopaliny, lasy, uprawnienia specjalne (bicie monety, wydawanie koncesji, definiowanie norm i standardów oraz certyfikatów).

Polskie „dzisiejsze” Państwo odziedziczyło po PRL, a ta – paradoksalnie – po II Rzeczpospolitej – silną skłonność do generowania i uczestnictwa w patologiach (niektóre organizmy po prostu „tak mają” i można się praźródeł doszukiwać w „charakterze narodowym”.

Najpoważniejsze patologie RP znane i opisane to:

  1. Samorządność podporządkowana Państwu, deficyt „obywatelskiej pozarządowości”;
  2. Budżety ważniejsze niż kondycja i pomyślność gospodarki i społeczeństwa;
  3. „Państwa w państwie” (wykradanie prawdziwemu Państwu prerogatyw);
  4. Zdemoralizowana (nie-państwowo-twórcza) Decydentura i Nomenklatura;
  5. Pentagram (komitywa Mega-biznesu, Mega-polityki, Mega-służb, Mega-gangów, Mega-mediów);
  6. Wykluczenia społeczne – zbyt liczne, zbyt szerokie, zbyt głębokie – by udawać ich przypadkowość;
  7. Dominacja Państwa Stricte (służby, armia, policja, skarbówka, dyplomacja, itp.) nad Państwem Adekwatnym (Kultura, Nauka, Edukacja, Gospodarka, Handel, Sport, Turystyka);

Prawo i Sprawiedliwość  – ugrupowanie polityczne najdłużej obecne w Polsce (czerpiące jeszcze z „zakonu” Porozumienia Centrum) – jako pierwsze z będących u realnej władzy po 1989 roku – zabrało się do procesu, który z grubsza możnaby nazwać Sanacją.

Słowo „sanacja” ma w Polsce co najmniej cztery historie:

Sanacja piłsudczykowska Po raz pierwszy terminu sanacja państwa (cytuję Pedię) użył Adam Skwarczyński, który był jednym z głównych ideologów obozu piłsudczykowskiego. Główną organizacją polityczną sanacji był Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (1928–1935). Sanacja wprowadziła rządy autorytarne, zwalczała komunizm, głosiła tezy o kryzysie demokracji, konieczności silnych rządów, „odpartyjnienia” sceny politycznej poprzez osłabienie partii (politycy piłsudczykowscy tworzyli w nich grupy rozłamowe, np. PPS-dawna Frakcja Rewolucyjna, grupy Jakuba Bojki, Jana Stapińskiego, NPR – Lewica i in.). Dążenia te częściowo znalazły wyraz w Konstytucji kwietniowej 1935. Przykładami zwalczania opozycji były: założenie Obozu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej, proces brzeski, delegalizacja Obozu Wielkiej Polski oraz Obozu Narodowo-Radykalnego. Głównym przesłaniem sanacji było wówczas przekonanie, że tzw. demokracja jest w Polsce „rozmemłana”, niezborna, niezdolna do sprawnego zarządzania sprawami Kraju i Ludności, w to miejsce powinno się zaprowadzić ład siłami formacji nie obarczonej żadną ideologią, żadnymi interesami innymi niż „państwowe”.
Samorządna Rzeczpospolita Koncept ten pojawił się po raz pierwszy w uchwale programowej I Krajowego Zjazdu Delegatów Solidarności, z roku 1981, w dwóch turach. Ideą główną konceptu jest zasada poszanowania podmiotowości i godności człowieka oraz jego „oddolnych” konstelacji (rodziny, wspólnoty, sąsiedztwa, organizacji, samorządu, środowiska). Była to ostatnia, zarzucona potem i „zabita dechami”, próba „edukacyjna” skierowana do Społeczeństwa-Wyborców, zwracająca ich uwagę na to, że Państwo jest co najwyżej służebne, a najlepiej żeby było „słabsze” niż tygiel-miriada samorządów (nie mylić z administracją-zarządami) w obszarze sąsiedzko-terytorialnym, biznesowo-gospodarczym, naukowo-artystycznym, edukacyjnym i wszelkim wyobrażalnych w sferze publicznej. Koncept ten został stłamszony na skutek zaprowadzenia Stanu Wojennego, a po Okrągłym Stole i Wyborach Czerwcowych „poddany” woluntarystycznemu projektowi Transformacji Ustrojowej. Zadziwiające, jak szybko tuzy Solidarności wdały się – świadomie i z wyrachowaniem nie tylko politycznym – w przekształcanie okropnego ustroju PRL w jeszcze okropniejszy ustrój III RP.
Koncept  IV Rzeczpospolitej W moim przekonaniu największym „lapsusem konstytucyjnym” jest w Polsce zbitka aktów różnego rzędu, różnej (po)wagi: razem wzięte zapisy Regulaminu Sejmu, Ordynacji Wyborczej i Konstytucji powodują, że praktyczną, skuteczną władzę w Polsce sprawuje grono kilkunastu osób, przy czym nie wszystkie muszą zasiadać w Parlamencie. Nie każdy tak sądzi, ale tego rodzaju intuicje odczytuję (od początku) w takich wypowiedziach, jakie dawali do mediów i pod debatę społeczną najpierw politolog i publicysta Rafał Matyja w artykule Obóz IV Rzeczypospolitej opublikowanym przez środowisko tzw. pampersów w piśmie „Debata” w 1998, a nieco później też socjolog i publicysta Paweł Śpiewak na łamach „Rzeczpospolitej” w artykule „Koniec złudzeń” z 23 stycznia 2003, napisanym po ujawnieniu afery Rywina. Śpiewak pisał: Myślenie o IV Rzeczypospolitej nie wynika z kaprysu znudzonego umysłu czy z woluntarystyczno-rewolucyjnych sympatii. Wynika z przekonania, że grozi nam nawet nie tyle katastrofa, ile miernota, prowincjonalizm, dryfowanie, poczucie bezradności, a przede wszystkim próżnia władzy. W czasie kampanii wyborczej do polskiego parlamentu w roku 2005 pojęcie „IV Rzeczpospolita” było wykorzystywane zarówno przez Platformę Obywatelską, Polskie Stronnictwo Ludowe, jak i Prawo i Sprawiedliwość – po czym nagle PO wycofała się, a nawet szydziła zeń.
Kukizonada Na przełomie Tysiącleci już nie było wątpliwości co do tego, że w Polsce świetnie się mają „państwa w państwie”, których rola społeczna polega(ła) na krystalizującej się dychotomii między „dopuszczonymi-wtajemniczonymi” a „wykluczanymi-blokowanymi-odtrącanymi”. Jak grzyby po deszczu powstawały organizacje-stowarzyszenia Obywateli i Szaraków pokrzywdzonych przez różnorodne „państwa w państwie”: skarbówkę, sądy, służby, banki-ubezpieczalnie, administrację lokalną (w sprawach inwestycji i reprywatyzacji), windykatorów, głośno też zaczęto mówić o „układzie” (w moim opisie mowa o Pentagramie) oraz o transformacyjnej kolonizacji Kraju przez Zachód. Na czoło „narracji” wysunęło się dwóch „narratorów”: Janusz Korwin-Mikke i Paweł Kukiz. Tego ostatniego dowartościowały dwie centrale związkowe (OPZZ i Solidarność), zapraszając „na trzeciego” do stoczniowej Sali BHP w dniu 16 marca 2013, gdzie tzw. Ruch Oburzonych uzyskał status otwarty, oficjalny. Sama inicjatywa szybko się rozpadła, ale P. Kukiz podstawił nogę B. Komorowskiemu podczas głosowań prezydenckich w maju 2015 – po czym sam „przepadł” mimo sukcesu swojej formacji w jesiennych głosowaniach parlamentarnych – i zajął się „próbami konstytucyjnymi”.

 

Ta ostatnia „historia” jeszcze się toczy, ale Oburzeni zostali odepchnięci od niej (czego jeszcze nie rozumie zdezorientowana Ludność-Wyborcy-Społeczeństwo), a Kukiz ze swoją formacją wydają się działać „nie na temat”. Inicjatywę samacji Państwa przejął całkowicie PiS, dość instrumentalnie traktując w tej sprawie koalicjantów uosabianych przez Delfina – Wielebnego.

 

*             *             *

Cechą wspólną „polskich redakcji” sanacji jest powszechne (społeczne) przekonanie, że jej misję powinien podjąć „zakon niezłomnych”, oraz to, że taki „zakon” pojawia się „zgodnie z oczekiwaniem” i gotów jest uruchomić politykę znaną skądinąd jako „dyktatura proletariatu”. Tu nie chodzi o spostponowanie polskich „sanatorów”, tylko o pewien ryt „kultury politycznej”, o „wychowywanie” poprzez kary i nagrody (w tej kolejności), a nie poprzez „kształtowanie nowego typu obywatela”.

Na czoło wybijają się dwie sprawy:

  1. Rekonstrukcja, a czasem „wrogie przejęcie” najbardziej spektakularnych gniazd Decydentury, w tym organów konstytucyjnych;
  2. Wymiana, a czasem prozelityzm w środowiskach Nomenklatury i „kiści geszefciarskich” na nią nanizanych „pentagramowo”;

Myślę, że moja opinia o paskudnej słabości najnowszej polskiej sanacji – której przecież nie odmawiam niezłomności – jest oparta na tym, że formacja rządząca w swojej niecierpliwości nie może się zdecydować: niegdysiejszy gwałt zwalczać własnym gwałtem – czy zaufać Ludności (Suwerenowi) i postawić na to, że obywatelskie formacje same sobie poradzą z „rozliczeniami”, bez zapału objawianego nagonkami i linczami (więcej: możnaby wtedy zręcznie zarządzać ludzkim oburzeniem).

W moim przekonaniu inaczej wyglądałaby – również za granicą – naturalna, oddolna, niesterowana, „ludowa” kampania odsuwania „nomenklaturszczyków” od wpływu na sprawy lokalne, środowiskowe, branżowe – niż polityka „wycinania do spodu” wrogich kadr. Liczne programy publicystyczne, znane przecież od dawna (Sprawa dla Reportera, Interwencje, Państwo w Państwie), mogłyby uzyskać jawne wsparcie władz w dziedzinie „kwerendy” – i robić swoje, wspierając obywatelskie oburzenie tam, gdzie ono jest „namacalnie obecne”. No, ale wtedy władze musiałyby zrezygnować z sobiepaństwa i rzeczywiście współpracować z Suwerenem.

 

*             *             *

Najbardziej zdumiewa, że im bardziej jesteśmy „europopodobni” – tym silniej naciskamy na potrzebę „silnego Państwa”. Akurat w Europie od 2-3-ch tysięcy lat propaguje się pogląd, że siłę Państwa stanowią zorganizowani Obywatele, wspierani przez urzędy, organy i służby, a nie przez nie ciemiężeni. Stare słowiańskie (kozacko-sarmacko-skupštinowe) rozróżnienie na ONI i MY nie pozwala nam – prawdopodobnie – odejść, porzucić oczekiwania od władz, że załatwią wszystko za nas, poukładają sprawy wedle naszego kaprysu i gotowe – oddadzą za darmo.


Komentarze Dodaj komentarz

 

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.


3 + = dwanaście

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Moje najnowsze wpisy

 

Obywatelskie ostrzeżenie samorządowe

poniedziałek 22/01/2018
1

Żyję już równo kopę lat, ale takiej naiwności opozycyjnej nie oglądałem nigdy. Przy tej naiwności – niczym jest zbaranienie, które kazało niegdyś zwycięskiej Solidarności dobrowolnie…


Ciuciubabkowa gra „w Mateusza”

środa 17/01/2018
0

Natychmiast po zwycięstwach 2015 – formacja aktualnie rządząca osiągnęła niebywały sukces: wykryła agenta rosyjskiego w polskiej polityce. Rach-ciach-ciach – i doktor nauk politycznych, były rzecznik…


Usunąć „kaczystów”. Tylko po co?

niedziela 14/01/2018
0

Zacznę od najprostszej na świecie deklaracji-opinii: jakakolwiek polityka prowadzona nie „dla Sprawy”, ale „przeciw komuś” – ma sens tylko wtedy, kiedy „ów ktoś” w ewidentny…


Feudalizm socjalny – i co dalej…?

sobota 13/01/2018
0

Ten, kto kiedyś zechce napisać na wydziale historii albo politologii wartościowy referat o Transformacji – będzie musiał napisać dłuuuuugi rozdział pierwszy, w którym zawrze słownik…


Plan „P”. A nie mówiłem?

poniedziałek 08/01/2018
0

Właśnie niestrudzony agent globalnego lobby finansowego ogłosił powołanie stowarzyszenia-klubu lobbystów. Zanim to skomentuję – powinienem zapewne pokazać tło, na którym to wszystko się rozgrywa (poniżej…


Imperium zła

sobota 06/01/2018
0

Na tle "lokalnych" wydarzeń w Iranie aż chce się powiedzieć coś więcej niż zaliczeniowe "la-la-la". Trwa otwarta wojna o przyszłość Globu i Ludności. Nie, Czytelniku,…


Europie do wiwatu. Za bezoary

wtorek 02/01/2018
0

Boli mnie, że Europa obdarza swoimi względami i łaskami jedynie tych, którzy noszą w sobie „dziecięcą radość” bezkrytycznej obecności w jej cieniu, gdzie można sobie…


Żeby się głowa ze stopami…

niedziela 31/12/2017
0

Na nowy rok – przybywa dnia o barani skok. Ale to tylko u nas, bo w tej drugiej „zakrętce” globu akurat dnia ubywa. Winien jest…


Obywatelstwo w praktyce. Przyczynek do poważnej refleksji

piątek 29/12/2017
1

Jan Herman                                              …


Życzenia. Dłuuuuugie…

sobota 23/12/2017
0

Hyr się niesie („po miru”), że kiedy już zabieram głos w jakiejkolwiek sprawie – to zajmuje mi to co najmniej jedną stronę. Więc cierpliwości życzę,…